“Er is...
Het leek hem op de middelbare school geweldig om docent te zijn. Vooral de connectie met jongeren trok hem. Tien jaar zit Harold Vrolijk (29) inmiddels in het onderwijs, waarvan de laatste zes jaar fulltime bij CSG Willem de Zwijger. Alhoewel… “Een half jaar geleden ben ik vader geworden, nu heb ik op donderdag een verlofdag.”
Docent zijn leek hem geweldig, alleen wist hij nooit in welk vak. Het werd aardrijkskunde. “Aardrijkskunde gaat over van alles”, verklaart Harold, “de ene keer gaat het over een natuurramp in Japan, de andere keer over bevolkingsgroepen in Brazilië. Die afwisseling maakt het leuk.”
Maar het leukst vindt hij de connectie met de leerlingen. Als ze op maandag binnenkomen, vind ik het fantastisch om hun verhalen te horen van het afgelopen weekend.” Harold is ook mentor, van de derde klas. “Het mooie van mentor zijn is dat leerlingen zich vertrouwd voelen bij je, ze vertellen best veel. Zo vertelde een leerling eerlijk dat ze zich buitengesloten voelde. Soms kun je hele simpele oplossingen aandragen, maar soms zijn er ook problemen die je niet kan verhelpen. Toch krijg je ook dan vaak te horen dat ze het fijn vonden dat af en toe de tijd werd genomen om te kletsen.”
Wat zijn vak betreft, vindt hij het belangrijk dat leerlingen leren om bepaalde onderwerpen van verschillende kanten te bekijken. “Armoede bijvoorbeeld. Of migratie, wat bij aardrijkskunde een groot thema is. Bijna alle leerlingen hebben daar hun mening al over. Ze denken vaak dat er alleen maar asielzoekers komen, maar dat is maar een klein gedeelte”, licht Harold toe. “Heel veel migranten hebben we ook nodig. En iemand die vlucht, doet dat niet voor de lol. Ik vind het mijn taak om ze daar bewuster van te maken. Die sociale en maatschappelijke thema’s liggen mij na aan het hart.”
Met zijn aardrijkskundecollega’s kan hij het goed vinden en ook in de wat formelere overleggen met het hele team is altijd ruimte voor eigen inbreng. “Ik geef bijvoorbeeld op woensdagmiddag voetbaltraining als talentflex.” Harold doet ook een Kweekvijver cursus. “Daarbij onderzoek je op welke vlakken je talenten nog meer liggen. Mijn teamleider heeft me daarin gestimuleerd.”
Toen Harold bij de Willem de Zwijger kwam werken, was hij veruit de jongste. De laatste jaren is het best wel aan het verjongen. “Het is redelijk gemêleerd en er is een grote betrokkenheid. Mijn collega’s weten ook allemaal dat ik voetbal en soms komen ze kijken bij een wedstrijd. Dat vind ik mooi, dat ze daar de tijd voor nemen. Toen mijn zoontje was geboren, kreeg ik ook allemaal cadeautjes en kaarten.”
“Het is hier allemaal wat zachter dan in een stad”, besluit Harold. “De leerlingen komen veel uit omliggende dorpen en zijn over het algemeen netjes opgevoed.” Hij lacht: “Natuurlijk hebben ze ook weleens een grote mond en zijn ze eigenwijs. Dat hoort erbij.”